Geen categorie

Altijd maar doorgaan leek zo veilig

Het ene beschreven A4tje na de andere belandt in de vuurpot. Evenals het ene zakdoekje na de andere. Waarom toch nog willen presteren terwijl mijn lijf heel hard roept dat het even klaar is? Mag ik niet gewoon even ziek zijn en niks doen? Waarom ben ik ALTIJD bezig met iets? Moet ik productief zijn om me, tja… om wat eigenlijk?

Ontspannen kijk ik naar het spel van het vuur

Terwijl deze vragen met de watten in mijn hoofd spelen word ik gedwongen om achterover te leunen en te ontspannen. Verwonderd kijk ik naar het spel van het vuur.

Met intense kleuren dansen de vlammen met elkaar en tegelijkertijd sierlijk om de blokken hout heen. Ze gaan ieder hun eigen moeiteloze weg. Wanneer ze zuurstof nodig hebben, trekken ze zich even terug om vervolgens weer uitbundig te stralen op het moment dat ze, ergens op hun reis ‘naar binnen’, weer brandstof hebben gevonden.

Nu voel ik dit inzicht

Het ziet er zo natuurlijk uit dat ik opeens de gelijkenis zie. Op diepere lagen dan alleen m’n bewuste, voel ik dat ik op momenten van ‘willen presteren’ de natuurlijke weg om te stralen blokkeer! Natuurlijk wéét ik dit allang, duh ;-), maar nu vóel ik dit inzicht in mijn lijf als een warm vuur verspreiden.

Waarom toch zo streng voor mezelf

Mag ik even rust nemen als ik ademnood heb? Mag ik even niks doen? Mag ik tijd voor mezelf nemen, mag ik écht ontspannen? Deze vragen openen een put aan overtuigingen waarvan ik voel dat ze op enig niveau voor mij ‘waar’ zijn en tegelijkertijd zo ontzettend beperkend! Want de meeste antwoorden luiden, als ik heel eerlijk ben, ‘nee’. Word ik er echt gelukkiger van door altijd maar bezig te zijn en te moeten presteren, vraag ik mezelf af? Nee. Waarom dan toch zo streng zijn voor mezelf? Een klein stemmetje zegt me dat het met veiligheid te maken heeft. Ik loop ’s nachts rustig in m’n uppie over straat, maar blijkbaar leeft er een overtuiging in me dat het niet veilig is om niks te doen of te ontspannen, dat het niet veilig is om ziek te zijn én dat ik (hard) moet werken of in ieder geval altijd met iets bezig moet zijn anders ben ik niet waardevol en dus niet goed genoeg.

Jarenlang in het overlevingsmechanisme

Kwartjes vallen wanneer ik kort terugblik. Hoe vaak verscheen ik toch op het werk, terwijl een ander zich allang ziek had gemeld? Ik kan me nog de tijd herinneren dat ik op krukken kwam (ik werkte als leidinggevende in een winkel) terwijl ik eigenlijk zes weken met m’n voet omhoog moest. Werken op een vrije dag omdat ze me ‘nodig hadden’? Marjolein kwam wel. Geen tijd voor pauze? Geen probleem, ik werkte wel door. En ik snap óók opeens waarom ik wel eens irritatie kan voelen als mijn vriend lekker ontspannen op de bank hangt, terwijl er ‘nog zoveel werk ligt’! Zonder dat ik het doorhad hield ik jarenlang het overlevingsmechanisme in stand dat ik alleen veilig zou zijn als ik iets DOE, productief ben of (hard) werk. Alsof ik mij moest bewijzen, alsof ik alleen dán pas goed genoeg zou zijn (wat ik mij lange tijd trouwens niet voelde, óók niet als ik ‘al dat werk deed wat er nog lag’).

Gedachtes doorbreken en omdraaien

Uit ervaring weet ik inmiddels dat het niet uitmaakt waar (belemmerende) overtuigingen als deze vandaan komen. Op het moment dat ik ze doorzie voor wat ze zijn, een aantal gedachtes die ik tot diep in m’n hart geloofd heb (maar die tegelijkertijd niet echt ‘waar’ zijn), kan ik ze doorbreken en omdraaien. De griep was er blijkbaar niet voor niks en de basis om me veilig te voelen in ontspanning, veilig te voelen met mezelf, in welke situatie dan ook, is gelegd. Voorlopig ga ik gewoon even lekker niks doen 

Marjolein

Leuk als je dit artikel deelt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *