Geen categorie

Alles wat je zoekt is er al!

Het is zondag en ik ben alleen thuis. Ik heb de afgelopen week veel en lekker gewerkt en ik keek uit naar deze vrije dag. Lekker niks doen had ik bedacht. Maar nu het zover is, vind ik het moeilijk om niks te doen en een beetje op de bank te hangen.

Die controle weer

Kan ik hem niet beter zo invullen dat ik er alles uithaal wat erin zit (tja, die controle weer ;-)? Interessante artikelen lezen, misschien nog een blog op papier zetten. Een wasje doen, wat boodschappen voordat de drukke volgende week weer begint. Als ik even heel stil ben en eerlijk naar mezelf, weet ik dat het een teken is dat ik dat wat er Nu is, aan het ontwijken (en dus ontkennen) ben.

Klaar met zoeken

Stel dat alles wat we ‘nodig’ hebben er (al) is, hier en nu. Stel. Want waarom zou het ergens anders zijn, ergens waar je met je bewustzijn niet bij kunt? Dat zou impliceren dat we naar ‘iets’ op zoek moeten. Dat er iets mist. Dat het leven je, in het moment, niet alles geeft wat je nodig hebt. En dit is nou juist een gegeven waarvan ik voel dat het niet de bedoeling van het leven is, zoeken. Zoeken geeft een vorm van ontevredenheid aan, van non-acceptatie van wat er is in het moment. Ik ben klaar met zoeken merk ik. Het maakt me moe. Ik ben klaar met ontevreden zijn met wat er is. Wat er NU is zou voldoende moeten zijn, precies goed zelfs. Het leven zorgt tijdens de zwangerschap negen maanden perfect voor ons, het kan niet zo zijn dat ze ons daarna in de steek laat. Al lijkt het soms wel zo, ik weet het…

Alleen op de wereld gevoel

Wanneer ik dan toch op de bank zit bekruipt me dat onaangenaam gevoel meteen weer. Een beetje verveeld, alleen-op-de-wereld-gevoel. Ik herken het van vroeger. Ik had een hekel aan zondagen. Ik mocht eigenlijk niet met vriendjes en vriendinnetjes afspreken (of ze moesten al buiten spelen) want de zondag was voor het samenzijn met de familie en ik moest ook leren om alleen te zijn en te spelen. Nou ik zal je zeggen, ik voelde me altijd een beetje boel eenzaam op de zondagen dat er geen bezoekje naar (opa en) oma gepland stond. Een gevoel wat ik niet fijn vond en waar ik alles aan deed om het niet te voelen. Waardoor ik mezelf natuurlijk nog meer in de weg zat. Het besef dat ik tegenwoordig het gevoel blijkbaar nog steeds uit de weg ga laat me glimlachen.

Open om te voelen

Wat is er hier en nu, stel ik mezelf de vraag. Wat is er werkelijk, als ik stop met zoeken, stop met willen veranderen wat er is? Nu is er dit alleen-op-de-wereld-gevoel. Ik wil het niet maar toch is het er. Het zou dus precies goed moeten zijn voor dit moment. Ik stel me volledig open om het te voelen, om het te willen. En ik voel het, het is diep en eenzaam. Terwijl ik erbij blijf, mag het er helemaal zijn, ik voel de bereidheid. Opeens is het zachter. Niet echt weg, er is eerder een weten aanwezig dat zegt dat het er altijd zal zijn als onderdeel van het grotere geheel dat ik ben. Een flits van niksheid volgt en meteen merk ik dat ik naar het ‘volgende’ aan het zoeken ben. Alsof er geen niksheid mag of kan zijn. Achteraf logisch, want mijn hoofd doet er alles aan om niet (in) de allesomvattende niksheid te zijn 

Hier en nu

Wat is er hier en nu, stel ik mezelf weer de vraag. Wat Is? Hier en Nu? Stilte. Ruimte. Licht. Alles. En niks. Ergens ver weg weet ik dat er allerlei gedachten rondzwerven maar meer dan dat doen ze niet. Ze zijn er, en ik merk dat ik kan kiezen om ze vast te pakken, er waarde aan te hechten óf ze gewoon te laten zijn voor wat ze zijn (woorden en zinnen ergens, tja waar zijn ze eigenlijk??) en me te focussen op wat ik voel en ervaar. Hier en Nu. Al die rust, ruimte, lichtheid en stilte om mij heen, het lijkt alsof het me nooit zo is opgevallen. Niet op deze manier. Het leek altijd leeg maar het is rijkelijk ‘gevuld’! En het was er al die tijd al, overal, ook op al die vrije zondagen dat ik me als kind (en later ook als volwassene vaak genoeg!) alleen voelde, ik was me er niet van bewust. Enkel en alleen was ik op die momenten gefocust op wat ik niet wilde (voelen). En daarom kon ik niet zien dat, wat er was (in dit geval het alleen-op-de-wereld-gevoel), precies was wat ik ‘nodig’ had (om dat waar ik naar verlangde, verbondenheid, eenheid en een gevoel van thuiskomen, te ervaren).

Ik ben alles wat ik zocht

Een opmerkelijke alertheid maakt zich van mij meester. M’n zintuigen staan op scherp, maar alles is tegelijkertijd super zacht, als een warme wollen deken. Ik voel een energiestoot langs m’n ruggengraat gaan en mijn huid verandert in een kippenvelletje. En ik realiseer me… nee, ik ervaar, in een milliseconde, dat ik zelf de stilte ben, de lichtheid, de rust, de ruimte. De weidsheid. Dat wat verbindt en dat wat verbonden is. Ik sluit mn ogen en m’n lijf lost op, althans, zo lijkt het. Wat over blijft is Vrede. Ik kan er geen ander woord voor bedenken. Ja, Liefde dan toch. Of Eenheid. Maar eigenlijk is het woordenloos. Het is eerder een gevoel, maar dan anders dan alle gevoelens waar ik een naam voor heb. Dit, wat er is, is. Meer (is er) niet. Hier en Nu. Wat er is bén ik. Ik ben (er). En het is alles wat ik zocht…

Marjolein

Leuk als je dit artikel deelt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *