Geen categorie

Dank je wel onrust

Terwijl ik langzaam aan wakker word bekruipt me een onrustig gevoel. Beetje beklemmend, ergens ver weg neigt het naar frustratie. Komt het door die droom die ik had? Ik sluit nog even mijn ogen en probeer die droom weer naar voren te halen, maar hij zakt al verder weg, de diepte van dromenland in.

De schuld geven

Eigenlijk wil ik er ook niet meer aan denken, hij gaf me geen fijn gevoel. Waarom is er dan toch een deel van mij wat er in wil wroeten? Diep van binnen weet ik het antwoord op die vraag wel. Ik kan de droom dan namelijk ‘de schuld’ geven van mijn onrustige gevoel. In plaats van aan de droom te denken, stap ik bewust in een andere, fijnere en meer comfortabele energie. Mij op dat moment niet bewust van het feit dat ik het onrustige gevoel geen ruimte meer geef.

Acceptatie

Een 1 op 1 klant gesprek een paar uur later schudt het gevoel weer wakker. Ik merk dat alle woorden die ik tegen haar spreek, ook voor mij op dit moment van toepassing zijn. Niet geheel onherkenbaar, maar nu ben ik mij er meer bewust van! Deze lieve vrouw leert mij, zonder dat ze het doorheeft, een mooie les. Zij weerspiegelt waar ik zelf mee aan de slag mag. Eigenliefde. Ik schrijf er vaker over. Het is wat anders dan jezelf oké vinden. Of jezelf goed genoeg vinden. Het gaat verder dan dat, dieper. Het is meer dan dat. Het is volledige acceptatie van wie je bent. Van wat er is. Keer op keer en in allerlei facetten en hoedanigheden.

Vrije dag

Het moet er maar eens van komen. Ik ga op de bank zitten. Het is namelijk mijn vrije dag, ondanks dat er een gesprek met een klant gepland stond. De laatste tijd merk ik dat ik niet zo goed ben in vrije dagen plannen. Er bekruipt mij dan het gevoel dat ik toch altijd iets moet doen. Ergens mee bezig moet zijn, want anders ben ik niet van waarde. Stilzitten is niet productief en komt stiekem niet in mijn woordenboek voor. Alsof ik onrustig wordt van niks doen of van het hebben van een vrije dag.

Er ruimte aan geven

Klinkt als een omgekeerde wereld, toch? Ik weet dat ik er iets mee mag en vandaag kies ik ervoor om dan toch eens ‘gewoon’ op de bank te zitten, want ik vermoed dat hier nou net dat onrustige gevoel vandaan komt. Terwijl ik in m’n dagboek schrijf, voel ik dat er al het een en ander verschuift. Terwijl ik stilzit op de bank, maak ik contact met het onrustige gevoel, want uiteraard, nu ik er ruimte aan geef komt het weer terug. Eerder vandaag had ik het nog weggeduwd omdat ik er geen zin in had.

Wijze woorden

Ik stel mijzelf de vraag “mag het gevoel er helemaal zijn?” Het antwoord is een duidelijke Nee. Ik hou niet van het onrustige gevoel. Maar direct er achteraan komen de woorden “Kun je zien dat je daarmee afwijst wat er IS? En dat je jezelf op dat moment niet als heel of compleet beschouwt?” Zo had ik het nog niet bekeken, maar ik voel in een split second de kracht en waarheid van deze wijze woorden, die uit mijn binnenste, of wellicht van het grotere ‘onzichtbare’ deel van mijzelf komen.

Niks doen

Ik vraag mijzelf af of ik ook van het onrustige deel in mijzelf hou. Hmmm… die is wat lastiger. Kan ik accepteren dat het er is? Ja dat kan ik wel voel ik, nu ik er ruimte aan geef mag het er zijn. Dat gaat snel. Net leek het alsof ik het nog weg wilde duwen. Eigenlijk is het best fijn om niks te doen! Want zelfs dan gebeurt er nog iets  en waarschijnlijk is dat productiever dan achter de laptop duiken en mij druk lopen maken over van alles en nog wat! Dankjewel onrust, ik denk dat ik toch wel van je hou!

Vrijheid

Dus… nu heb ik een vrije dag! Ik voel dat ik vrij mag zijn van mijzelf, wat een heerlijk gevoel is dit! Was dat trouwens niet iets waar ik al langer naar verlangde, vrijheid? Blijkbaar heb ik mij lange tijd toch gefocust op het tegenovergestelde…

Marjolein

Leuk als je dit artikel deelt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *