Geen categorie, Shine!

Je grootste angst, vloek of juist een zegen?

Daar sta ik dan. Alleen. Stil. In de spits. Voor een rood stoplicht. Midden op een heel groot en druk kruispunt annex rotonde. Ons oude maar vertrouwde bakkie heeft er de brui aan gegeven. Mijn grootste angst was werkelijkheid geworden. Nogmaals draai ik een paar keer de sleutel om, maar tevergeefs.

Trillende vingers

Ik weet dat hij is overleden. En dat ik er ‘alleen’ voor sta. Even begint mijn hart sneller te kloppen. Er lag nog een extra zekering in het bakje onder het stuur! Ooit van de garageman gekregen voor noodgevallen zoals deze (tja, hij was van ’96, ons bakkie). Vol moed laat ik de gevarenlichten knipperen en trek ik het felle gele vestje aan. Ik open de motorkap en met trillende vingers peuter ik ergens een zekering uit. Waaruit zou ik niet weten, maar intuïtief schuif ik iets open en dezelfde zekeringetjes als die ik in mijn hand heb, laten zich zien.

Plan B

Gelukkig staan er overal nummertjes op, anders had ik het echt niet geweten! Ok, opnieuw proberen te starten Marjolein, zeg ik tegen mezelf. Stiekem vind ik mezelf best stoer, zo voor dat stoplicht met de motorkap open, en ik moet lachen om mezelf. Het lijkt vast alsof ik er heel veel vanaf weet. (Not!) De motor pruttelt wat maar slaat niet aan. Nog een keer. Nee, dit gaat hem niet meer worden. Plan B. De wegenwacht bellen, schiet er door me heen. Altijd fijn dat je gedachten gewoon doorgaan. Ik wil m’n telefoon pakken en grijp mis. Shit! Waar is mijn telefoon?! Weer begint mijn hart sneller te kloppen maar nu van lichte paniek.

Leven en dood

Ik sta nog steeds stil op een heel druk kruispunt, in m’n uppie! En ja, dit was echt mijn grootste angst! Waar is mijn telefoon nou toch? Hele tas overhoop maar nergens een telefoon te vinden. Thuis in de oplader? Ik ben in een soort van roes van huis weggegaan naar een afscheid van iemand dierbaar die twee dagen eerder was overleden, dus het zou zomaar kunnen. Het afscheid was gek genoeg fijn en nu was ik op doorreis naar een verjaardag van een lieve vriendin. Leven en dood liggen dicht bij elkaar bedenk ik me. Hoe ga ik mij uit deze penibele situatie redden? Heel even sla ik mijn handen voor m’n gezicht. Een seconde later kijk ik op en staat er een auto voor me en twee mannen stappen uit. Gered!

Onverwachte rijkdom

Ze duwen de auto op een mini stukje gras tussen twee stoplichten in en ik mag een telefoon lenen om zowel de wegenwacht als mijn lief te bellen, die uiteraard de telefoon niet opneemt (ik moest dit dus echt alleen doen…). De wegenwacht telefoonmevrouw is zo vriendelijk mij uit coulance te helpen, ondanks het feit dat ik geen partnerpas heb. Waarschijnlijk omdat dit de eerste keer ever is dat we gebruik maken van hun service. Binnen een uur komt er iemand, belooft ze. Tuurlijk, slechts een uur lang midden op een grote rotonde slash kruispunt staan met je neon gele vestje aan in de spits, welke vrouw wil dat nou niet? ‘My moment of fame’ duurde dik twee uur. En gaf me onverwachte rijkdom.

Vinger wijzen

Waarom had ik deze weg nou genomen? Waarom had ik niet voor een andere, stoplichtloze weg gekozen? Met deze vragen begon mijn avontuur op het kleine grasrijke driehoekje. De mannen hadden mij geadviseerd vóór de auto te wachten, wat ik braaf heb gedaan. Ik realiseerde me dat je jezelf in een soortgelijke ongewenste situatie al snel en automatisch afvraagt, waarom? Waarom overkomt mij dit? Waarom nu? En waarom hier? Alsof er ‘iets of iemand’ is wat buiten jou bestaat wat jou dit aandoet, waar je met de vinger naar kunt wijzen. Wat jou aanvalt en zegt dat je iets ‘verkeerd’ hebt gedaan. Alsof ik inderdaad de ‘verkeerde’ weg had gekozen.

Rust te midden van de chaos

Al snel herinner ik mij dat er in wezen niets buiten mij bestaat. Dat er dus ook niets is wat mij kan ‘aanvallen’, behalve dat ik mij aangevallen kan voelen door niet-liefdevolle gedachten. Dat er niet zoiets als ‘verkeerd’ bestaat, niet wezenlijk. En als er niks buiten mij is, ben ik het zélf die deze situatie ‘bedacht’ heeft. Oftewel droomt. En als ik dit scenario zelf bedacht heb, is er dus niks om bang voor te zijn! Ik voelde me lichter worden, vrijer, en er daalde een rust over me heen, te midden van het neon gele vestje en de verkeerschaos.

Angst of liefde?

Waar was ik eigenlijk bang voor geweest? Waarom was stil komen te staan met de auto voor een rood stoplicht mijn grootste angst? Had het met de dood te maken? Was ik bang dat ik alleen zou komen te staan en me niet zou redden? Ja, daar kwam het wel dichtbij. Nu stond ik hier alleen, ook nog eens ongelooflijk zichtbaar in het middelpunt en zonder telefoon (lees: afleiding), en ik voelde me verre van alleen. Ik voelde dat ik gedragen werd, dat ik veilig was, dat er niks was om bang voor te zijn. (Zelfs dat er eigenlijk niet zoiets als ‘de dood’ bestond..) Er was ‘werkelijk’ niks aan de hand! Tenzij ik er iets van máákte! Tenzij ik het ‘werkelijk’ maakte… Ik kon kiezen, daar was ik me heel bewust van. Ik kon zelf kiezen hoe ik ernaar zou kijken. Waar liet ik me door leiden, angst of liefde?

Totale vrede

Voorbijrijdende mensen lachten naar me en ik lachte terug. Ooit zou ik gedacht hebben dat ze me uitlachten maar een blik in hun ogen zei het tegendeel. Er waren korte, oprecht gemeende ontmoetingen met mensen die alsnog hulp aanboden. Maar hulp was onderweg en ik was vrij van enige behoefte, alles was goed. Ok, het duurde iets langer dan ik had gewild, maar ik had de tijd nodig gehad om me te voelen zoals ik me uiteindelijk voelde én om het bewust te ervaren! Toen de wegenwacht meneer kwam was ik in totale vrede en was hij verbaasd dat ik hem lachend begroette en niet boos op hem was dat hij ‘te laat’ was. Gesleept en wel werd de auto bij de garage afgezet en ik bij het etentje (wat een service!), waar nog een heerlijk maal en een fijn gezelschap op mij wachtte. Alles was precies goed en mijn grootste angst was zichtbaar in een zegen veranderd. Waar was ik ook al weer nog meer bang voor? 

Marjolein

Oja, en die telefoon? Die vond de wegenwacht meneer onder de stoel! Blijkbaar moest ik echt even met mezelf zijn

Leuk als je dit artikel deelt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *