Geen categorie

Hoe vrijheid mij vond toen ik de strijd (en m’n praktijk) vaarwel zei

Ongeveer twee jaar geleden begon ik vol goeie moed met m’n eigen praktijk. De kern van m’n werk kan ik het beste samenvatten als intuïtieve en spirituele coaching. Bij dat laatste woord kreeg ik altijd de kriebels, het ‘klopte’ niet volledig bij mij en wat ik voelde uit te willen dragen, maar ik kon er nooit helemaal de vinger op leggen. Het woord dat wel klopt moet trouwens nog uitgevonden worden 😉

Stagnatie, het enige wat helder is

Drukke en minder drukke maanden wisselden elkaar af, totdat het steeds rustiger en stiller werd, en dat snapte ik wel want ik kreeg zelf niet eens helder wat het nou precies was wat ik ‘deed’. Wat ‘deed’ ik eigenlijk? Waarvoor konden vrouwen ‘precies’ bij mij terecht? Iedere omschrijving die ik maakte voelde niet als kloppend. Ik kon putten uit een hele reeks mooie methodes en therapieën om in te zetten en eenmaal met iemand in gesprek en in verbinding gebeurden er de mooiste dingen, dat zag ik wel, zelfs juist zónder al die methodes en therapieën. Maar alles erom heen, de site, online marketing, het hele commerciële gedoe zeg maar, daar stagneerde er van alles (En een ooit afgestudeerde HEAO Commerciële Economie miep als ik zou toch beter moeten weten).

Wat nou levensdoel?

Heel frustrerend kan ik je zeggen! Verdrietig ergens ook want ik dacht dat ik die praktijk graag wilde, dat dit mijn ‘doel’ was. Met mensen in gesprek zijn over ‘het Leven’ en handvatten aanreiken en delen die ze dichter bij de Liefde (voor zichzelf, maar feitelijk naar de Liefde die we in wezen Zijn) kon brengen, is iets waar m’n ogen bij gaan twinkelen en waar ik graag zag dat de praktijk als middel voor diende. 

Hopeloos geval

Als er op Facebook weer een training of een webinar voorbij kwam schreef ik me maar weer in, in de hoop dat ik iets nieuws zou leren om een goedlopende praktijk vanuit m’n gevoel neer te zetten. Hopeloos! Ik bleef mislukken en de praktijk bleef een gevecht vanuit mijn hoofd. Wat deed ik nou toch mis? Ik realiseerde mij dat ik het aan het reanimeren was met af en toe een klant of een workshop. Ik durfde het niet ‘dood’ te laten gaan. Want hey, wat dan?! 

Loser!

Er waren heel veel stemmetjes die zeiden dat ik niet moest zeuren, niet miepen, aan moest pakken, door moest zetten, schouders eronder, mezelf harder moest ‘verkopen’ en nou mij toch eens echt als een Echte ondernemer moest gaan gedragen. En nog een hele waslijst. En dan natuurlijk al die stemmetjes die zeiden dat ik een überloser was, mega-ongeschikt, waardeloos als wat en daarom gedoemd te mislukken en als oud krom vrouke ergens in de supermarkt te eindigen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben heel blij dat er veel fijne vrouwen in de supermarkt zijn waar ik mijn boodschappen in gezelligheid kan afrekenen!

Liefde blijft de sleutel

Maar even zonder gekheid, die stemmetjes waren hard, deden pijn, leken heel echt en als ik het toeliet konden ze best veel invloed op me uitoefenen, wist ik uit ervaring. Door al het innerlijk werk (waar ik toch zo van hou :-)) van voorgaande jaren had ik geleerd ze Liefdevol allemaal en stuk voor stuk aan te horen en ze in alle rust en ruimte gegeven waar ze werkelijk om vroegen. Check, check, dubbelcheck. Ook heb ik een hele mooie, wellicht doorslaggevende familieopstellingen dag bij mijn gewaardeerde en lieve vriendin Ryanne van Hulst bijgewoond. En opeens werd het stil en kwam daar onverwachts het moment dat ik echt 100% voelde dat de volgende stap de enige logische was om te zetten, stoppen. En het voelde enorm bevrijd! Ondanks dat ik totaal niet wist waar m’n schip heen zou varen, voelde ik volledig vertrouwen dat het haar eigen koers wel zou vinden. Misschien eerst wat dobberen, maar ala. Ik mocht even rusten in Zijn van mezelf, ruimte voelen en baden in overgave.

Je bent vrij of je bent het niet

Van een andere lieve vriendin kreeg ik een paar boeken te leen, en terwijl ik voor de tweede keer één van de geleende boeken las voelde ik iets verschuiven van binnen en werd er een linkje gelegd met de situatie die mij zo bezig had gehouden. Ik wilde vrijheid en dacht die te vinden in een eigen praktijk die feitelijk zei ‘je bent niet vrij’! En ik zag het al die tijd niet! Mijn praktijk droeg namelijk uit (energetisch gezien) “jij hebt hulp nodig”. Het inzicht sloeg in als een bom! Ik maak namelijk hiermee zowel jouw als mijn hulpbehoevendheid wérkelijk, maar in werkelijkheid zíjn we juist vrij van hulpbehoevendheid. Wat we werkelijk Zijn is heel en compleet en gaat hieraan voorbij en dát is wat ik voel en ervaar als ik met je in gesprek ben en je zie, voorbij de vorm die we waarnemen. Dit is een weten wat zo overduidelijk aanwezig is (al kan ik er nog niet altijd naar handelen 🙂 ik ben nog steeds student van het leven). Wel hou ik ervan om de weg naar deze (innerlijke) ervaring van Liefde vrijer te maken, opener, zowel voor mijzelf als voor jou. Wat overigens hetzelfde is 😉

Projectie

Nu snap ik waarom m’n praktijk niet liep zoals ik dat graag had gezien. Er zat een discrepantie in wat ik wílde (hoofd) en wat ik diep van binnen wist (Hoger Zelf) maar niet onder woorden kon brengen. Ik dacht (hetzij onbewust) dat zij mijn ‘verlossing’ zou zijn, ik dacht dat ik haar nodig had voor mijn vrijheid. En ik zie nu in, NADAT ik de ruimte en bijbehorende stilte voor mezelf heb genomen én op het moment dat het in iedere cel zo voelde, dat juist het tegenovergestelde waar is. Er gaat niks dood, er vindt enkel transformatie plaats. De vrijheid die ik dacht te vinden in een eigen praktijk, vond mij onverwachts in de ruimte die er ontstond op het moment dat ik liefdevol naar het gevecht kon kijken en zien voor wat het was. Een projectie van het innerlijk conflict wat zich binnenin mij afspeelde.

Wie schrijft die blijft

Dus… Jeeminee, wat een ontzettend verhelderend inzicht! Bovenstaande speelde zich rond maart 2017 af en dit blog heb ik een paar maanden later geschreven maar het voelt nu pas kloppend om het te posten. Of er ooit nog een eigen praktijk komt durf ik niet met zekerheid te zeggen, maar ik sluit het niet uit. Maar dan wel vrij van gevecht graag 😉 Voor Shine! blijf ik sowieso bloggen (voornamelijk over dit soort innerlijk werk) en op mijn eigen site plaats ik ook (on)regelmatig nieuwe teksten en blogs en als je het leuk vindt kun je mij via beide wegen volgen. En zo niet dan is dat natuurlijk ook prima!

♥ Marjolein

Leuk als je dit artikel deelt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *