Shine!

Ik vergat waar het werkelijk om ging!

Ai…..een vers en luxe suikerbrood voor mijn neus terwijl ik net tegen mijzelf heb gezegd even suikervrij te willen eten. Ik pas op huis, haard en hond van lieve familie in het uiterste puntje van Friesland en op dag één krijg ik een appje dat ze de inhoud van hun broodtrommel zijn vergeten en dat ik van al het lekkers wat erin ligt mag snoepen…. Daar gaat m’n retraite weekje, bedankt tante!

Geniet ervan

Dan moet je net mij hebben, je kunt mij wakker maken voor zoetigheid. En eerlijk gezegd eet ik al heel puur en biologisch en bijna geen geraffineerde suikers meer, maar zo af en toe een lekker taartje, daar kan ik wel heel erg van genieten. En de laatste tijd was dat wel wat meer dan zo af en toe. Wat is het probleem meid, hoor ik je denken. Lekker toch, geniet ervan, je hebt vakantie! Om je lijn hoef je het ook niet te laten.

Schuldgevoel

Tja, dat zeg ik ook tegen mijzelf. Maar het zit me niet lekker. Er was namelijk dat idee, wens of verlangen om deze ruime week even suikervrij te zijn. Kun je je de tweestrijd enigszins voorstellen? Naar welke stem moest ik nou luisteren? Het suikerbrood met in gedachten daarbij een kop cafeïnevrije koffie (de cafeïne had ik al eerder verbannen ;-)) lachte me toe vanaf de ene kant. En het schuldgevoel knaagde aan de andere kant. Tijd voor reflectie dus. Ging het daar deze week in de eerste plaats niet om?

Niet zo aardig

Er kwam een soort strengheid jegens mijzelf naar boven. Zo van, je hebt nou eenmaal gezegd dat je de suiker zou laten staan deze week dus daar MOET je je aan houden. Niet echt liefdevol constateerde ik. Die strenge Marjolein, die kende ik wel maar nog niet zo goed, ik heb haar altijd weten te onderdrukken, vond haar niet zo aardig. Maar toen ik haar de ruimte gaf om op te staan en zag dat ze juist meer liefde vroeg in plaats van minder, begon de liefde al te stromen. En kwamen de antwoorden als vanzelf.

Zuiver zijn

Ik realiseerde mij waarom ik in de eerste plaats die suikervrije periode wilde. Ik ‘hoopte’ door nog zuiverder en puurder te eten, dat ook te Zijn. Hoe verzin ik het hè?! Ik moet er zelf ook om lachen. Ik hoopte dat ik daardoor de stem van mijn innerlijk, van mijn Hoger Zelf beter zou kunnen horen. Geloofde ik nou werkelijk dat suiker mij belemmerde om de verbinding met mijn Ware Zelf te voelen? Ja, dat geloofde ik. Wat een macht gaf ik die suiker! En ik vraag me af, máák ik het werkelijk juist dóór erin te geloven?

Ik doe het zelf

Want tegelijkertijd wéét ik diep van binnen dat wat ik Werkelijk ben onaantastbaar is. Wat ik Werkelijk ben heeft niks te maken met het beeld van een suikerbrood en wat het mij zogenaamd kan aandoen. Het suikerbrood moet boeten terwijl het op zichzelf (slechts een) onschuldig (beeld) is. Totdat ík het schuldig maak! Dat doe ik zelf! Dacht ik werkelijk door met mijn vinger naar het suikerbrood te wijzen en als schuldige te bestempelen ik mij vrediger zou voelen? Onschuldig? Dat ik dán de stem van mijn innerlijk beter zou kunnen horen? Alsof er überhaupt sprake van schuld is! (Blijkbaar onbewust wel want ik voelde het wel degelijk)

Er liefde aan geven

Maar dit… dit inzicht zet het suikerbrood in een totaal ander licht. Gelukkig ;-)! Mét of zonder suikerbrood, mijn Ware Zelf is er toch wel, misschien zelfs als enige Werkelijke stem, maar ik was in een vergeten ogenblik iets anders gaan geloven. Gaat het er niet om dat ik in het moment kijk naar wat er voor mijn neus staat, zonder het meteen af te wijzen en af te keuren? Dus met een liefdevolle blik? Gaat het er niet om dat ik in het moment kijk naar wat er opstaat in mij, dat ik er ruimte aan geef, liefde aan geef, na al die jaren, levens van afwijzing en onderdrukking?

Vrij van schuld

Goh, wat een suikerbrood al niet met je kan doen! Even denk ik nog dat het mijn ego is die dit alles zit ‘goed te praten’, maar er is ook een stem wat zegt dat het ego liever had gezien dat er iets of iemand schuldig zou zijn. Kijk, dat is nou de liefdevolle stem van mijn Ware Zelf, ze is er gewoon, altijd en wakker. Met een brede lach en volledig vrij van schuld (!) snij ik 3 dikke plakken af en de rest gaat naar de buren besluit ik, hoe heerlijk is het om deze overvloed te delen? Kom maar op week, laat maar zien wat je nog meer in petto hebt! Enne…. nogmaals bedankt tante 😉

Marjolein

 

Leuk als je dit artikel deelt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *