Geen categorie

Je levensmissie, dat ben je zelf!

Terwijl ik naar een afspraak rijd, realiseer ik me dat alles zich zo snel manifesteert de laatste tijd. Ik denk ergens aan en binnen no-time zie ik het in mijn realiteit verschijnen. De gekste dingen.

Er kwam een beeld tot me

Zo kreeg ik bij het van huis wegrijden een beeld dat ik een konijn zou overrijden als ik te hard zou rijden (zou kunnen, we wonen in een konijnrijk gebied). Ik als dierenliefhebber zette daar snel in gedachten een rood kruis doorheen, en bedenk me onthutst wat die gedachte in mijn hoofd deed?!

Drie minuten later sla ik de doorgaande weg op en zie een konijn liggen. Aangereden en dood. Iemand te hard gereden wellicht?

Visualiseer

Zoals altijd ‘bestel ik ook een vrije parkeerplek bij aankomst, eentje waar ik makkelijk in kan rijden. En, zeg ik erachter aan, eentje waar ik ook weer makkelijk uit kan rijden. Dit laatste vraag ik eigenlijk nooit maar nu lijkt het me wel handig. Ik moet lachen om mezelf en bedank het Universum nogmaals als ik een plek zie met twee vrije parkeerplekken achter elkaar, iets wat op dit tijdstip van de dag nooit voorkomt. Wanneer ik na de afspraak weer richting huis ga is de achterste plek nog steeds (of weer?) vrij en moeiteloos rijd ik eruit. Ik verwonder me. Wat gaat het toch weer makkelijk! Zo moet het toch ook met ‘moeilijkere’ zaken en grotere vragen gaan, zeg ik hardop tegen mezelf. “Vraag en het wordt gegeven” flitst er direct door me heen. Ik weet dat het zo werkt, onze boerderij midden in de natuur, precies zoals we ons voorstelden, herinnert mij er steeds weer aan. Toch blijft het een spel wat ik nog niet volledig onder de knie heb (maar wat ontzettend leuk is om mee te spelen!).

En wat is de reden?

De Grote Vraag waar ik eigenlijk al jaren mee speel maar ook stoei, is er eentje die ook menig andere vrouw zich afvraagt. Alsof het concrete antwoord op deze vraag eindelijk richting, rust en duidelijkheid op gaat leveren die ik en wij blijkbaar zoeken. Want wat is nou toch echt ‘mijn levensmissie’? Al voel ik in alles dat ik ‘op het juiste pad ben’, ook ik ervaar toch keer op keer weer een periode van ‘niet weten’. Niet weten wat het nou echt is wat ik ‘voor belangrijks’ kom doen hier op aarde. Ik weet dat ik hier met een reden ben, maar welke is dat in hemelsnaam dan toch? (En geef me alsjeblieft een kant en klaar stappenplan om het vorm te geven!) Bij tijd en wijle word ik er moe en moedeloos van, van dit terugkerende niet-weten-gevoel. De ene keer is het uur of een dag, de andere keer, zoals nu, duurt het een paar weken en ben ik blind voor wat ik diep van binnen best weet.

Het leven is altijd in beweging

Het transformeert pas weer wanneer ik of het Universum (is dat trouwens niet hetzelfde?) mij eraan herinner(t) dat het leven altijd in beweging is. Dat er geen goed en fout bestaat en dat alles hetzelfde is alleen vanuit een ander perspectief bekeken, beleefd, of bestempeld. Dat alles wat er is ten gunste is van mijn groei. En zo, op weg naar huis en in tijden van snelle manifestaties, die er vast ook voor moeilijkere zaken zijn, bedank ik het Universum voor de duidelijkheid die mij alsnog gegeven wordt omtrent mijn Grote Vraag. Ik zet de radio aan en hoor ‘toevallig’ een of ander soft schuifelnummer uit de jaren ’80. De strekking van een aantal zinnen raakt mij zo dat de tranen in mijn ogen schieten en het lijkt alsof mijn hart openbarst. Hoe heb ik het als tiener kunnen missen?!

Je bent hier om te delen wat je leert

De boodschap is simpel. Voel liefde voor alles wat zich aandient. Hoe niet leuk of niet fijn het ook lijkt. Open je hart voor wat er is (negeer het dus niet!) en de liefde die daar zetelt en die je in wezen bent, stroomt als vanzelf vrij naar alles en iedereen. Als een donderslag bij heldere hemel vóel ik liefde voor het gevoel van niet weten. Opeens weet ik dat het niet weten namelijk bij mijn levensmissie ‘hoort’. Niet alleen dit, maar alles wat ik ervaar, voel of denk hoort erbij en klopt dus! Alles laat me leren en groeien. Ik heb geen stappenplan nodig, alleen maar een open hart! Binnenin of buiten mij, grenzen vervagen, hoor ik een stem: ‘Je bent hier om te delen wat je leert’. Een diepe vreugde overspoelt me en ik voel dat het klopt. Ik vraag en er wordt me gegeven.

De missie dat ben jij zelf

Ik realiseer me dat het uiteindelijk niet gaat om het hebben van een afgebakend antwoord. (Al was het een fijne zin om te horen ;-)) Die levensmissie is niet iets wat buiten mij ligt, ik ben zélf die missie. Door expressie te geven aan mijzelf lééf ik automatisch mijn missie! Zelfs als ik denk dat ik mijn missie misloop, loop ik nog goed. Want alles wat er gebeurt, wat ik ervaar en beleef is er om mij te helpen herinneren wie ik werkelijk ben. Keer op keer. In diverse situaties en omstandigheden. Lijkt mij genoeg missie voor dit leven 

Marjolein

Leuk als je dit artikel deelt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *