Geen categorie

Het leven schenkt je altijd wat je nodig hebt

Wat als alles wat we denken nodig te hebben, zoeken of verlangen, er altijd al was, is en altijd zal zijn? Maar doordat we het tegenovergestelde denken en zijn gaan geloven (en daar dus ook de focus op leggen), lijkt alsof het niet zo is?

Stoppen met zoeken

Wat als we kunnen stoppen met zoeken? Omdat je wéét dat alles klopt zoals het is, je wéét dat alles wat je denkt nodig te hebben op het meest goddelijke moment tot je komt, in een vreugdevolle vorm die jou het meeste dient en in harmonie is met iedereen die erbij betrokken is? Denk je eens in en voel maar.

Oude programmeringen

Zelf voel ik de innerlijke rust al. En vertrouwen ook. Nieuwsgierigheid. Ontspanning. Overvloed. Het voelt natuurlijk en brengt me in een staat van ontvankelijkheid. Onze natuurlijke staat van zijn. Vanuit oude programmeringen zijn we echter geneigd en gewend om in tekorten en schaarste te denken. Ik heb het niet, ik kan het niet, ik ben niet goed genoeg, enzovoort. We zien onszelf dan niet als een heel en compleet wezen, maar we zien alleen of voornamelijk onze menselijke tekortkomingen en beperkingen. We willen altijd wel wat veranderen aan onszelf, toevoegen of juist weghalen. Als dit je innerlijk referentiekader is, dan zie je alles en iedereen wat er ‘buiten’ je is en gebeurt óók als incompleet en niet heel. Dan zie je in iedereen en iedere situatie wel iets wat er mist of wat er ‘niet goed’ is.

Andere manier van kijken

Zou het kunnen dat alles wat er is precies klopt zoals het zou moeten zijn? En dat alles op het juiste moment tot je komt wanneer je het nodig hebt? Dat iedere situatie en iedereen al heel en compleet is precies zoals het is en zoals we zijn? Ik weet het, het is een andere manier van kijken, een perspectief dat we niet gewend zijn. Zijn we wellicht gewend geraakt aan angst, aan tekort denken, aan controle? Omdat dit ons in een modus houdt die ons zogenaamd goed past? Die zorgt voor (schijn)veiligheid? Omdat we niet beter weten, of omdat we niet anders dúrven te denken? Zodat we vervolgens ook niet kunnen zien dat er wél een andere realiteit is?

Gekleurde bril

We kijken soms of vaak door een gekwetste en gekleurde bril, plakken stempels en labels op situaties en anderen vanuit onze eigen pijnstukken zonder dat we daar bewust van zijn. En ook dát is zoals het is! Niks meer en niks minder. Niet goed en niet fout. Het klopt vanuit een ander, breder perspectief. Zodat we het nu ook anders kúnnen bekijken. Dit paradigma, die invalshoek die een nog mooiere wereld laat zien, is dit in potentie al aanwezig en hoeven we er alleen maar op af te stemmen, te focussen? Ik ben vast niet de enige die liever vanuit overvloed en eenheid de wereld bekijkt, dan vanuit tekorten en afgescheidenheid (al zeg ik niet dat dat altijd makkelijk is!). En, ter illustratie, ten tijden dat we dachten dat de aarde plat was konden velen van ons zich ook niet voorstellen dat onze planeet rond was.

In tijden van tekorten

En het klopt denk ik wel dat we in tijden van tekorten, angst en ‘duisternis’ (in onszelf of om ons heen) ons moeilijk kunnen voorstellen dat we liefde, overvloedig en licht zijn, juist omdat we het tegenovergestelde zijn gaan geloven en erop gefocust zijn. Maar is het niet denkbaar dat, (net zoals het lijkt dat de aarde plat is als je erop staat, hij toch tegelijkertijd rond is) iets vanuit menselijk (beperkt) perspectief niet goed is, het ook tegelijkertijd ‘juist’ is, kloppend en vervuld met liefde?

Wat er in potentie al was

Eens zag ik mijzelf als iemand die niet goed genoeg was, niet waardevol, niet belangrijk, ik voelde me lelijk, durfde mijn mening niet te geven, zorgde slecht voor mijzelf en hield al helemaal niet van mezelf. Ik zag alleen maar waar mijn focus op lag, terwijl tegelijkertijd al het andere in potentie altijd al aanwezig was. Ik hoefde alleen maar te ontdekken dat zoals het was ‘klopte’. Het was er niet voor niks want het was er nou eenmaal en er kwam een moment dat het er volledig mocht zijn. Zodat alles wat er in potentie al was, zich vervolgens óók kon laten zien.

Waar zie jij in jouw wereld de liefde

Wat mist er in jouw leven? Wat is er volgens jou niet goed aan jouw levenssituatie? Vraag je eens af, waar zie jij in jouw wereld de liefde, de ‘juistheid van alles’ niet, terwijl zij altijd al aanwezig was, is en zal zijn? En weet dat wanneer je je hierop focust, op de liefde, zij zich altijd aan je zal laten zien.

Marjolein

Leuk als je dit artikel deelt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *