Geen categorie

Wat ik liever niet wilde zien van mijzelf…. maar wel van grote waarde is!

Hoe vaak gebeurt het niet dat we eigenschappen of delen van ons zelf wegduwen, ze niet willen zien? Omdat ze niet zo fraai zijn, denk je, omdat je er niet trots op bent, of gewoon omdat je je er niet bewust van bent. Onze buitenwereld weet vaak eerder waar deze blinde vlekken zitten dan jij zelf. Herken je dat? Die minder leuke kanten, misschien wel schaduwkanten, waarvan je ergens diep van binnen weet dat je ze hebt, maar oh, als iemand je erop wijst, AU! En als eerste reactie reageer je verontwaardigd en vaak met een emotie. ‘Nee hoor, zo ben ik niet!’ of ‘dat doe ik helemaal niet’ hoor je jezelf roepen naar de boodschapper.

Reageren vanuit je kind-zijn
Laatst had ik een gesprek met mijn lief, m’n persoonlijke coach en op z’n tijd een waardevolle spiegel. Hij wees mij erop dat ik mijn (niet-fijne) gevoelens en emoties niet (altijd) uitte. Ik zou mij terugtrekken en hem niet meenemen in wat er zich in mij afspeelde. “Waaaat? Ik mijn gevoelens niet uiten?”, was mijn eerste reactie, die ik stil hield… 😉 Ik schoot direct in de verdediging, op zich al een teken dat hij eigenlijk de vinger precies op de zere plek legde. Maar wat deed ik? Ik ontkende! “Ik uit mijn gevoel echt wel!” zei ik met enige frustratie. Ik als übergevoeligerd, hoe kon hij dat nou zeggen? En tegelijkertijd wist ik dat hij gelijk had. Ik deed het ter plekke. “Het is zo irritant als je gelijk hebt” zei ik, “en ik dus mijn zwakke plek moet toegeven”. Ik weet het, het klinkt nogal kinderachtig en ik was me daar ook terdege bewust van.

Maar is dat niet wat er gebeurd als iemand ons wijst op onze onvolkomenheden, de stukken waar we zelf het meest moeite mee hebben? Klopt het dat we ons dan weer dat kleine meisje, dat gekwetste meisje voelen? En dat we dan ook reageren vanuit een gewond stuk, vanuit een emotie die is blijven hangen, waarschijnlijk zelfs geblokkeerd is, in je eigen leven of wellicht ergens in je familielijn? Ik denk dat we daardoor vaak over het hoofd zien dat de situatie eigenlijk perfect is zoals die is en ons juist een sleutel tot groei aanreikt. We vergeten dat we juist met onze imperfecties perfect zijn zoals we zijn. Want we zijn Alles! We zijn allesomvattend, de optelsom van al onze perfecte en imperfecte delen, wat onze imperfecties weer perfect maakt. Zonder duisternis zou je immers geen licht kunnen (her)kennen. Dus ook je eigen licht niet. Je onvolkomenheden zijn in feite sleutels op jouw weg naar groei.

Waarom doe je wat je doet?
Ik weet dat ik in dit geval vanuit het gekwetste kind reageerde naar mijn lief. Het voelde alsof ik iets verkeerd had gedaan. Het voelde als een afwijzing. Had ik daar nou nog niet mee gedeald? Blijkbaar niet. Terwijl ik de tijd en ruimte van zelfonderzoek indook realiseerde ik mij dat ik de niet-fijne gevoelens nog steeds het liefst wegduwde en er inderdaad niet altijd mee naar buiten kwam. Of pas nadat hij mij erop aansprak. De helende puzzel was nog niet compleet, maar ik voelde wel dat ik heel dichtbij het één na laatste, zo niet het laatste stukje was. Dieper dook ik in het proces en ik voelde dat ik zelf degene was die een deel van mij afwees! Een belangrijk deel. Ik wees namelijk mijn gevoelens, mijn voelen en mijn gevoeligheid af! Mijn gevoelens mochten er niet helemaal zijn van mij. Ik mocht er niet altijd, met al mijn gevoel volledig zijn.

“Stel je niet aan” en “doe maar gewoon” zijn woorden die we allemaal vroeger wel gehoord hebben. Blijkbaar had ik hierdoor de overtuiging versterkt dat mijn gevoel er niet toe deed. Ik kwam er tijdens een familieopstelling ook achter dat daar onder een diepgeworteld oud patroon zat wat ergens is ontstaan tijdens vorige generaties. En als gevoelens er generaties lang niet mogen zijn, tja, dan praat je er, als logisch gevolg en vanuit een (oud) beschermingsmechanisme, al helemaal niet over!

Uit de kast
Mijn lief had gelijk, en ik ben echt mega dankbaar dat hij mij wees op deze ‘imperfectie’. Dat wat als schaduw voelde, als iets verkeerds, als pijnlijk, daarin schuilt ook mijn kracht. Jarenlang heb ik onbewust (delen van) mijn gevoel en gevoeligheid ontkend, niet herkend, weggeduwd en afgewezen als zijnde onbelangrijk. Terwijl ik er tegelijkertijd in geloofde (en van droomde) dat ik met deze gevoeligheid, met mijn voelen kon werken, mensen vooruit kon helpen, op wat voor manier dan ook. Ik weet en wist altijd al dat het inzetten van ‘mijn eigen kracht’ een groot onderdeel van mijn levensdoel en -missie is. Maar dat kan alleen vol- en vrijuit als ik het ook volledig erken! Het voelt een beetje als spiritueel uit de kast komen, werken met mijn intuïtie en gevoeligheid, mijn voelen en weten inzetten als kracht en tool om anderen te helpen. Een beetje spannend ook, maar tegelijkertijd ook zó ontzettend bevrijdend! 

♥ Marjolein

 

Leuk als je dit artikel deelt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *