Geen categorie

Ik ben niet goed genoeg: zelfonderzoek 2.0!

Een nietsnut. Waardeloos. Een loser. Nutteloos! Ik voel me enorm niet goed genoeg! Alles maar dan ook alles wat ik zolang buiten de deur heb willen (en weten te) houden (angstvallig natuurlijk, wie wil er nou ‘niet goed genoeg’ zijn?) komt langzaamaan in het licht.

De uitdaging

Dat wat ik het hardst zou roepen dat ik niet ben, ben ik blijkbaar toch! Alles waarvan ik ontken dat ik het niet ben, ligt de uitdaging om het wel te zijn. Want ik ben het toch al. Alleen ik wist het niet (meer).

Zelfonderzoek

Zelfonderzoek dus. De afgelopen maanden vallen er zo veel kwartjes dat het wel versie 2.0 lijkt! Radicaal, diepgaand en transformerend. Stuk voor stuk komen er overtuigingen en overlevingsmechanismen aan het licht. Alsof ze allemaal al in de rij stonden om gezien te worden nu eenmaal het dak eraf is. Degene die vooraan stond was ‘niet goed genoeg zijn’. Daar heb ik al eerder over geschreven en steeds denk ik ‘Ojee daar istie weer! Ben ik daar nou nog niet vanaf?’ Nope. En ik kom er ook nooit vanaf realiseer ik mij nu, en misschien is wel de clou van het hele verhaal dat ik dat niet eens moet willen.

Doen zoals het hoort

Ik heb zo m’n best gedaan om goed genoeg te zijn, al weet ik nu niet eens meer precies aan welk gecreëerd (zelf)beeld ik heb willen voldoen. Als klein meisje hoorde ik vaak dat ik een voorbeeldig kind was (volgens welk of wiens beeld eigenlijk?) en ik weet dat ik altijd alles zo veel mogelijk deed zoals mij is ‘geleerd’. Ik heb een HBO studie gedaan zodat ik iets zou bereiken, zonder een behoorlijke studie kwam je tenslotte nergens behalve aan de onderkant van de maatschappij. Ik heb geleerd zuinig te zijn en ook zo met alles om te gaan, de wereld was er nou niet eentje van overvloed. Rood staan was ‘niet goed’ en daar moest ik ook ver vandaan blijven, het zou alleen maar voor problemen zorgen. Ik heb van alles ‘gedaan’ zodat mijn leven zou slagen, een ‘succes’ zou zijn. En zodat ik geen mislukkeling zou zijn. In een flits van een seconde zie ik dat de angst dat ik niks van mijn leven zou maken er juist toe leidde dat ik niks van mijn leven wéét te maken! En de angst om niet goed genoeg te zijn heeft er toe geleid dat ‘precies goed genoeg’ niet in mijn woordenboek voorkwam. Ik wilde niet niet-goed genoeg zijn, ik WILDE het niet!

Controle los….Liefde erin

Maar nu heb ik me overgegeven. Ik kan niet anders dan de strijdbijl begraven en niet-goed genoeg zijn laten blijven, voor altijd als ze wil. Want hey, hoe kan ik nou weerstand blijven bieden wat keer op keer blijft aankloppen? Blijkbaar wil zij mij wel en misschien blijft ze wel aankloppen omdat ik het zélf ben die aan de deur staat? Kan het zijn dat het een deel van mij is wat heel graag thuis wil komen, in liefde…?

Delen ontkennen en afwijzen

Dit gaat trouwens op voor (al) die delen in onszelf die we afwijzen of ontkennen. Delen waar we ons best voor doen ze te verbloemen, die niemand (en ook jij niet) mag ontdekken. Delen die het daglicht niet verdragen omdat ze zogenaamd niet fraai zijn. Delen waar iedereen een oordeel of een mening over heeft. Ja, ik heb het over die delen van jou en mij waarvan we het hardst roepen dat we het niet zijn (en waarvan we vinden dat de ander het wel is). Juist die delen leiden ons naar Huis, terug naar onszelf. Juist die delen vragen om erkenning. Om meer liefde.

Niet willen voelen

Ondanks dat ik een voorbeeldig kind was ben ik veel gepest vroeger, wat het gevoel van niet goed (genoeg) zijn bevestigde. Hoe voorbeeldig moest ik nog meer zijn om wél goed genoeg te zijn? Na m’n studie heb ik geen ‘carrière gemaakt’ en het succes en (financieel) slagen bleef uit, wat mij wederom het gevoel van niet goed genoeg zijn gaf. En niet lang nadat ik het huis uitging heb ik regelmatig rood gestaan (ook hier werd mijn waardeloosheid bevestigd). Jarenlang sluimerend en soms met uitbarstingen voelde ik mij niet goed genoeg. Nu zie ik dat ik elke keer opnieuw de uitnodiging kreeg om het gevoel van niet goed genoeg zijn toe te laten en werkelijk te voelen. En telkens weer onderdrukte ik het op allerlei manieren, want natuurlijk wilde ik het niet voelen, duh! Blijkbaar ben ik er nu pas klaar voor, rijp genoeg 

Transformatie

En weet je wat de grap is? Nu ik het gevoel van niet goed genoeg zijn volledig gevoeld en erkent heb, valt er een last van me af. Ik HOEF me niet meer te bewijzen. Ik hoef niet meer te laten zien dat ik wel goed genoeg ben, want met deze erkenning kwam onverwachts ook het gevoel van ‘precies goed’ zijn. Ja, deze inside job ging in fases (en wellicht is het nog niet klaar?) en het deed vaker even een soort van zeer, maar het transformeerde in een neutraliteit, een alomvattendheid waarin alles mag zijn zoals het is. Waarin alles gewoon is omdat het niets anders kan zijn.

… Liefde dan toch…?

Marjolein

Leuk als je dit artikel deelt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *